İki dil bir bavul

22 Aralık 2010, Çarşamba 05:00
AA

Emre Aydın, 22 yaşında Denizli’li bir öğretmen...

İlk tayini Şanlıurfa’nın Siverek İlçesi Demirci Köyü’ne çıkıyor.

Köyü kapı kapı dolaşıp okula öğrenci topluyor....

Okulda yatıp, okulda kalıkıyor Emre öğretmen.

Ve ilk ders...

[[HAFTAYA]]

Emre Öğretmen ön arkada oturan Zilkif’e soruyor: “Adın ne oğlum senin?”

Cevap yok.

En öndeki Gülcan’a soruyor: “Senin adın ne?”

Ondan da ses yok.

İki dil bir bavul: Türkçe bilmeyen çocukların, Kürtçe bilmeyen öğretmenlerinin hikayesi....

***

Emre Öğretmen’in memleketindeki annesiyle konuşurken söyledikleri kazınıyor aklımıza: “Yahu ne matematiği anne! Bu yıl sadece okuma yazma öğretmeye çalışacağım. Tek hedefim var: Bu çocuklara 5 yılda doğru düzgün Türkçe öğretmek!”

*** 

Koskoca 5 yılda batıdaki okullarda çocuklara ilkokulda sayı saymayı, çarpım tablosunu, fen bilgisini, hayat bilgisini bitirip, yavaş yavaş İngilizce öğretirken...

Doğudakilere Kürtçe’yi unutturup, Türkçe öğretmeye çalışıyoruz!

Sonra ne mi oluyor?

6’ncı sınıfa batıdaki kardeşlerine göre 6-0 mağlup başlayan bu çocuklar üniversite sınavında sıfır çekiyor.

***

Sonra mı?

Sonrasını gazetelerden takip edebilirsiniz.

Kimi dağda ölüyor, kimi şehirde...

İçlerinden nadiren doktor-mühendis çıkıyor!

*** 

Resmi dil filan bilmem!

Onlar ‘resmi dil’ desinler sen ‘seçmeli’ de...

O çocuklar dağa gideceklerine üniversiteye gitsin istiyorsak, Kürtçe okula girmeli...

Bölücünün oyunuysa, sen o oyuna gelme...

Ama insanını da ziyan etme artık!

***

Hem ne kadar acayip bir ülke burası?

‘Güneydoğu’da ‘iki resmi dil’ tartışması başlıyor.

Ertesi gün Mersin’de Kürtçe şarkı söylemediği için biri öldürülüyor!