Arınç: Ben tavuk bile kesemem

Geçmiş bayramları anlatan Bülent Arın, çocukluğunda bayramdan bayrama eve et girdiğini söyledi. Kurbanı insanın kendisinin kesmesinin daha iyi olduğunu da belirten Arınç 'ama ben tavuk bile kesemem' dedi

16 Ekim 2013, Çarşamba 11:04
A A
Arınç: Ben tavuk bile kesemem

Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, çocukluğundaki bayram anılarından ailesindeki bayram geleneklerine, Kurban Bayramı’nda gizli gizli topladığı ve sonrasında sattığı kurban derilerinden torunlarına verdiği bayram harçlığına, Bakanlar Kurulu toplantısının perde arkasında yaşanılanlara kadar bilinmeyenleri anlattı.

İşte Hürriyet gazetesinden Esra Kaya’ya konuşan Arınç’ın röportajından bir bölüm:

Çocukluğunuzda bayramlar nasıl geçerdi?

Doğrusu biz biraz yoksulluk çektiğimiz için önceleri hiç kurban kesemedik. Başkalarının kestiği kurbandan bize de getirirlerdi. Biz ona çok sevinirdik. Evimize etin girdiği zamanlar genellikle Kurban Bayramları olurdu. Ama elimiz biraz para görünce, biraz iş yapmaya başlayınca hemen o vazifemizi yerine getirdik ve kurbanımızı kesmeye başladık. Bu sefer biz ihtiyaç sahiplerine kurban eti dağıtmaya başladık. Gençliğimden sonra da post kavgasının içinde olduk. Türk Hava Kurumu derileri toplardı. Biz de bazen derneğin, bazen partinin ihtiyaçlarını, bazen de hayır kurumlarına bağışlamak için deriye sahip çıkmaya çalışırdık. Herkes bizi kovalardı. Bizde onları gizli gizli bir yerde biriktirir sonra birisi ile anlaşır satar, parasını da hayır işlerine verirdik. Çok şükür artık hükümetimiz Demokratikleşme Paketi içinde “Madem ki bu kurbanı kesen şudur, onun her türlü tasarrufu da ona aittir. Türk Hava Kurumu’nun kurban derisi toplama yetkisi kalmamıştır. Herkes istediği yere verebilecek” dedi. Şimdi çok rahatladı. Eskiden böyle bir kavga da vardı. Annem de babam da en azından bayramlarda bütün çocuklarının bir arada olmasını isterdi. Biz 4 erkek kardeşiz. Babam rahmetli olunca annem bizi tek başına toplamaya başladı. Ben Ankara ’da okuyordum. İstanbul ’da bir ağabeyim okuyordu. Birisi yurtdışındaydı. Birisi de İzmir’de çalışıyordu. Ama hepimiz en azından bayram günlerinde eğer başka türlü mümkün olmamışsa, Manisa’da evimizde toplanır annemizle birlikte bayramı karşılardık.

BUZDOLABI ALAMAMIŞTIK

Çocukluğunuzda hatırladığınız anınız var mı?

Annem bayramda elini öpenlere ya mendil ya çorap verirdi ya da para verirdi. Çok güzel ipek mendilleri vardı. Kızlarına, gelinlerine mendil, bizlere çorap, çocuklara da mutlaka para verirdi. O zamanlar biz buzdolabı da alamamıştık. Manisa’da fakir, yoksul bir semtteydik. Saz Mahallesi derlerdi. Orada bir tek Kiraz Mehmet diye bir zatın buzdolabı vardı. Eşi Emine Hanım da buzdolabında buz üretir komşulara dağıtırdı. Biz de onu bir tülbentin içine koyar, biraz muhafaza eder sonra suyumuzu onunla soğuturduk. Hiç unutmuyorum 350 liraya Arçelik buzdolabı almıştım. 10 taksitle. Avukatlığımın ilk yıllarında. Annem hemen şart koştu. “Bol bol soğuk su, buz yapacağız komşularımıza dağıtacağız” dedi. Bunlar çok keyifli şeylerdi. Yokluğunu hissettiğimiz bir şeye kavuşmuş olmak insanı daha çok sevindiriyor. Ama şimdi çocuklarımız, torunlarımız her şeyi hazır bulunca zannetmiyorum ki aynı tadı almış olsunlar.

KOMUTANLARA YAZARIM

Bayramını kutlamak için Başbakan Tayyip Erdoğan ’ı arıyor musunuz? Bakanlar arasında bayramlaşma var mı?
Her bayramda arayamadım doğrusu. Ama birkaç bayramda aradım. Birkaç defa da Sayın Başbakan aradı, eksik olmasın. Doğrusu bizim aramamız. Ben bütün bakanlara tebrik mesajı yazdım. “Başbakan Yardımcısıyım. Önce onlar yazsın” diye beklemem. Bütün genel başkanlara da yazarım. Sayın Kılıçdaroğlu ’nun da Sayın Bahçeli’nin de bayramını tebrik ediyorum. Komutanlara yazarım. Tabii ki bütün protokolü tek tek dikkate alamıyorum ama her zaman görüştüğümüz, selamlaştığımız veya iş ilişkisi içinde olduğumuz insanların bayramını tebrik ederim.

Ailenizde bayramlık geleneği devam ediyor mu?

Haberin devamı için ikinci sayfaya geçiniz



Biz çocukken yeni ayakkabılarla yatardık. Yastığımızın altına koyardık. Ben bütün yetkiyi hanıma verdim. O bayramdan önce çıkıyor. Kime ne alacaksa alıyor. Benim kredi kartımı kullanıyor. Helali hoş olsun. Yoksa benim ne alışveriş yapacak, ne dışarı çıkacak vaktim var. Hamdolsun gelenek devam ediyor. Hediyeleşmek çok güzel bir şey. Çocuğu sevindirmek çok güzel. Ortanca torunum Şamil, araba sevdalısı. Nereye gitsem, “Dedeciğim bana araba getir” diyor. Sırf onu sevindirmek için her gittiğim yerden bazen küçük bazen büyük araba alıyorum. Kız torunuma da bebek getirmeye başladım ama henüz daha çok küçük olduğu için aldırış etmedi.

'GÜSEYİN ÇELİK ESPRİ KAYNAĞI'

Bakanlar Kurulu'nun nasıl bir havası var? Nasıl geçiyor toplantılarınız?

Şüphesiz ciddi bir ortam. Ciddi işlerin konuşulduğu bir yer. Başbakan ve bakanlar var. Benden önce nasıldı bilemiyorum. Hüseyin Çelik Bey’in olduğu yerde espri bol oluyordur. Şimdi o kadar yok zannediyorum. Çünkü Hüseyin Bey hem şiveyi iyi taklit eder hem de çok espri bilir. Sayın Başbakan toplantıya girince herkesin elini sıkar, selam verir. Hatta orada çalışanların bile. Sonrasında konulara giriyoruz. Gündeme göre. Bakanlar Kurulu’nda espri de olur. Sayın Başbakanımız, Bakanlar Kurulu’na iftar verdiğinde Zafer Çağlayan sazıyla bir şeyler söyledi. Hem güzel çalıyor hem de güzel söylüyor. Bazen böyle kendi kendimize kaldığımızda günlük olayları da ailemizle ilgili konular üzerinde de konuşulur. Arkadaşça, dostça konuşuruz. Hep yüzü asık ortamda kanunlar, kararnameler konuşulacak değil. Biz de günceli takip ediyoruz orada. Güzel geçiyor toplantılarımız.

TAVUK BİLE KESEMEM

Hiç kurban kestiniz mi?

Kurban kesemem. Rahmetli amcam keserdi. Babam da hiç kesemezdi. Tavuk bile kesemezdi babam. Amcam, “Size de öğreteyim. Kurbanı bir insanın kendisinin kesmesi efdaldir” derdi. O keserdi biz yüzmesine, parçalamasına yardımcı olurduk. Amcamın çocukları öğrendi ama biz hiçbirimiz kesemeyiz. Ben hâlâ tavuk bile kesemem.

Bayramlarınız nasıl geçiyor?

Gelenekler ailemizde devam ediyor. Bayram namazından geldikten sonra evde sıraya gireriz. Geçmişte çocuklarımla bayram namazına giderdim, şimdi herkes bir yerde. Evde kim varsa birbirleriyle bayramlaşırlar. Sonrasında küçükler bize gelir. Sonra da biz bizim büyüklerimize gideriz. Bunu hiç ihmal etmeyiz. Bize göre bayram ailenin buluştuğu, dostların arkadaşların birbirleriyle bayramlaştığı güzelliklerin yaşandığı anlar.

Torunlarınız elinizi öpüyor mu?

Ben el öperek para topladığım için şimdi de çocuklarıma, torunlarıma “Elimi öpün, mutlaka para vereceğim” diyorum. Geçen bayramda en küçük torunuma 20, büyüğüne 50 lira verdim. Maşallah doygun çocuklar onu bile almak istemiyorlar. Ben “Bayramda alacaksınız” diyorum. Sonra da akşamüstü soruyorum “Ne kadar topladınız?” diye.
 

2

SON 24 SAATTE YAŞANANLAR

;
Sıradaki haber yükleniyor...