Hazar Ergüçlü'nün ödül törenindeki sözleri yürek yaktı! 'Aldığım nefesten utanıyorum'

Hazar Ergüçlü, ‘Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri’ filmindeki performansıyla Adana Altın Koza Film Festivali’nde ‘en iyi kadın oyuncu ödülü’nü kazandı. Konuşmasında Soma’da yaşamını yitiren madenci Kerim Ören’in 13 yaşındaki oğlu Yaşar’a seslenen oyuncu, "Aldığım nefesten utanıyorum” dedi.

Adana Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen 33. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali, Çukurova Üniversitesi Kongre Merkezi’nde düzenlenen ödül töreniyle sona erdi. Törende ödül alan başarılı oyuncu Hazar Ergüçlü'nün sözleri yüreklere dokundu.

Gecede ‘en iyi kadın oyuncu ödülü’, ‘Mutter: Bir Annenin Hatıra Defteri’ filmindeki Gül karakteriyle Hazar Ergüçlü’nün oldu. Ergüçlü ödülünü Şebnem Bozoklu ve Salih Bademci’nin elinden aldı.

Ödül konuşmasında sinema sektöründeki çalışma koşullarına da değinen oyuncu, şu ifadeleri kullandı: “Bir şeylere sevinmek çok uzun zamandır bizler için zor. Herkesin tek tipleştirilmeye, aynı kalıba sokulmaya çalışıldığı ülkemizde ve sektörümüzde emeğimin görülmesi beni çok onurlandırdı. Bu türde yapılan bir filmin bu güzel seçkiye dahil edilmesi de bizim için ayrıca gurur verici. Siz saygıdeğer jüri üyelerine çok teşekkür ederim.”

Ergüçlü’nün konuşmasının devamında duygusal anlar yaşandı. Oyuncu, Soma’da maden ocağındaki göçükte hayatını kaybeden 37 yaşındaki Kerim Ören’in cenaze töreninde babasının tabutunun başından ayrılmayan 13 yaşındaki oğlu Yaşar’dan söz etti.

Büyük bir üzüntü yaşadığını belirten Hazar Ergüçlü, konuşmasında şu ifadelere yer verdi: “Uzun zamandır o kadar çok acıya maruz kaldık ki uyuştuk gibi hissediyorum. Ama dün 37 yaşında Soma’da hayatını kaybeden madenci Kerim Ören’in oğlu Yaşar’ı görünce bittim."

"Benim nenem, dedem kömür işçisi. Çocukluğum kömür ocaklarında geçti. Dedem bakır madenlerinde çalıştı. Her madenci öldüğünde gözümün önüne kendi dedem, kendi nenem geliyor. İnsanca yaşayabilmek için, çocuklarını okutabilmek için verdikleri emek geliyor.”

“Madenci çocuklarını ağlarken gördüğümde ben yaşamaktan, aldığım nefesten utanıyorum. Adaletsizlikler bana fazla geliyor ve ne yaparsam yapayım bu üzüntüyü içimden atamıyorum. Biz adaletsizlikle mi yaşayacağız? Biz böyle nasıl devam edeceğiz? Hep beraber, beraberce, insanca yaşayamayacaksak nasıl bir toplum olacağız?”

“Yaşar’ın çektiği acı biraz da bizim sorumluluğumuz değil mi? O yüzden bunları söylerken Yaşar’dan özür diliyorum. Sadece burada onu anmaktan başka bir şey yapamadığım için. Yine de elimizde bir tek umudumuz kaldı. Onu da ‘vermeyeceğiz’ demek istiyorum.”