Saadet Işıl Aksoy: Nasıl göründüğüm beni ilgilendirir

Saadet Işıl Aksoy, All dergisinin mayıs sayısına konuk oldu. Oyuncu, “Dijital dünyada tek bir kalıba sığdırılmaya çalışılan konular var. Bunlardan biri de oyuncular üzerine diretilen boy, kilo ve estetik gibi konular. Bu vitrin algısı hakkında neler düşünüyorsun?”sorusuna şu yanıtı verdi: Gerçekten bununla hiç ilgilenmiyorum. Benim de karşıma tabii ki çıkıyor ama bunlarla vakit harcarsam gerçekten benim için anlamlı olan konulara istediğim kadar vakit ayıramam. Kendi adıma yaptığım işi bir hikâye anlatma sanatı olarak görüyorum. Odaklandığım taraf o hikâyeyi hak ettiği şekilde anlatabilmek. Oralarda nasıl göründüğüm tamamen parçası olduğum hikâyeye göre belirleniyor. Geri kalan zamanlarda nasıl göründüğüm de sadece beni ilgilendirir. Saadet Işıl Aksoy, dijitalleşmenin hayatına etkilerinden de bahsetti. Oyuncu, dünyanın güvenli bir yer olmadığını söyledi ve ekledi:“Bunu her an sosyal medyada çok sert bir şekilde görüyoruz. Çevremde olan ve beni derinden etkileyen konulara sırt çevirmem mümkün değil, bu benim insanlığımdan eksiltir. Ama bu konuların içinde kaybolup sadece bunlara odaklanarak depresyona girip faydalı olabileceğim yerlerdeki gücümü kaybetmek istemem. Bu kaosun içinde kaybolduğum oluyor. Ama bazı egzersizlerim var. Planlı bir şekilde bir hafta sosyal medyaya hiç bakmama kararı alıp uyguluyorum. Uygulamaları telefonumdan siliyorum o süreçte. Ya da negatif her şeyi hayatımdan 5 günlüğüne izole ediyorum planlı bir şekilde. Çevremle bile negatif konu konuşmuyorum ya da içinde negatif his geçen şarkı bile dinlemiyorum. Tabii ki sonra yine normal akışa dönüyorum ama o kısa süreler bana biraz olsun nefes aldırıyor.” Saadet Işıl Aksoy, “Oyunculuğun günlük hayatımda en net etkisi empati gücümün çok yüksek olması. Acaba empati gücüm zaten yüksekti ve o yüzden mi bu mesleğe çekildim, yoksa bu mesleği yaptığım için mi empati gücüm yükseldi?” dedi. Marisa Gülcan adında bir kızı olan Saadet Işıl Aksoy, annelik hakkındaki sorulara şu cevabı verdi:“Her bebek kendisi olarak geliyor dünyaya. Bence anne baba olarak bizlerin görevi, o bebeğe artık yolunu kendi yürüyebileceğinden emin olduğu noktaya gelenekadar eşlik etmek. Eşlik ederken de kendi versiyonunu gerçekleştirmesi için gerekli imkanları sağlamak, maddi, manevi, düşünsel. Bir yandan da kendi yollarına dair içgüdüsel olarak bizden daha iyi bildikleri şeyler var. O noktada da çocuğumu görmek, dinlemek benim için çok büyük bir rehber. Yolumu kaybediyor gibi olduğumda hemen ona dönüyorum ve zaten o kendi yolunu benden daha iyi biliyor derinde bir yerde.”