İclal Aydın: En büyük trajediler bile artık içimi sızlatmıyor

Sevgili İclal, seni sahnede görmek şahane… Nasılsın?

Uzun bir aradan sonra tekrar bu tempoya girdiğim için başta elbette birazcık bocaladım. Ama alışkanlıkların gücüne bir kez daha inandım. Tempo ve tekrar, bir süre sonra olağan hale getiriyor bu telaşı. 

2020’de yeğenlerini depremde kaybettin… Yıllar sonra bu kez kuzenin Ferhat Batmaz’ı bir trafik kazasında yitirdin, Tülin Batmaz ise ölümle yaşam arasında kaldı… Aynı aileye peş peşe gelen bu acılara kalbin nasıl dayandı?

Bu kadar büyük kayıplardan sonra hayata, sahneye, insana dönmek daha mı zor oluyor, yoksa insan acıyı da sığınak yapmayı mı öğreniyor?

Sahnelediğim bu gösteri hepimiz için önemliydi çünkü Sayra Çınar Vakfı’nın beşinci yıl galası için planlıyorduk prömiyerini. Acısını bir başkasına şifa edebilmek üzerine kurulu bir düzenin insanlarıyız aslında. O yüzden hayatın iniş çıkışları içinde başımıza gelenleri kâğıttan gemiler yapıyor, sevdiklerimizi saklıyoruz.

KALABALIKLARIYLA GURUR DUYANLAR BENİ KORKUTUYOR

Göz önünde olmak son yıllarda korkutuyor beni” diyordun. Şimdi nasıl hissediyorsun kendini?

ZOR İNŞA ETTİĞİM ŞEYLERİ KAYBETMEKTEN KORKARIM

Eskiden neyden korkardın, bugün nelerden korkuyorsun?

Gerçekten uzun uzun düşündüm bu söylediğini. Galiba insanın en büyük korkusu zar zor inşa ettiği bir mutluluğu ya da huzuru kaybetmekten kaynaklanıyor. 

Yazıyı ‘korunaklı’ bulduğunu söylüyordun… Sahneyi nasıl adlandırırsın?

Uzun bir aradan sonra yeniden seyircinin karşısına çıkarken kalbin sana ilk ne fısıldadı? ‘Kaç’ mı dedi, ‘kal’ mı dedi?

‘Kaç kaç’ dedi. Kaygılarım çok yükseldi. ‘Dertsiz başıma dert mi aldım, ne yaptım?’ dedim. Sonra işte geçti.

Bu oyunu yazarken ya da oynarken hayatın hangi ‘rağmen’ine tutundun?

Fevkalade sakin bir hayat kurmuş ve buna alışmışken korkularıma rağmen tekrar sahneye çıkabilmek büyük cesaret işiydi. Sanıyorum geçmişteki başarısızlıkların verdiği tecrübeye tutundum.

Oyunda anlattığın hikâyeler geçmişte kalmış anılar mı, yoksa hâlâ içini sızlatan yaralar mı?

Üzerinden bir zaman geçtiği zaman en büyük trajediler, şimdi gülerek anlattığınız kahkahalara dönüşen anılar haline geliyor. Hayır, artık içimi sızlatmıyorlar. Çünkü güzel şeylere sebep oldular.

SEVMEKTEN DE SEVİLMEKTEN DE YORULDUĞUM OLDU

Sahnedeyken hiç, ‘Keşke bunu yazmasaydım’ dediğin bir an oldu mu?

Oldu birkaç tane. Hemen bir sonraki gösteride çıkardım. Zaten hemen her gece başka türlü oynanıyor. Seyircinin tepkisi çok belirleyici. Rota net, mesajım net ama şeklimiz seyircimizin duygusuyla, katılımıyla değişebiliyor.

İLGİLİ HABER

İclal Aydın: Zayıf yanlarımı değil güçlü yanlarımı açık etmekten çekinirim

Haberi Görüntüle

Bir kadın olarak hayatta en çok hangi yük seni yordu?

Sevilmemek mi, güçlü olmak zorunda kalmak mı? Sevilmeme kısmını bilemiyorum. Güçlü olmaktan da yorulduğum anlar olmuştur ama ondan da emin değilim. Sevmekten yorulduğum da oldu sevilmekten yorulduğum da. Ama yaşamak zaten hep çabalamak.

Önyargılarla aran nasıl? Etkileniyor musun?

Geçmişteki kadar önemsemiyorum ama vaktiyle ‘Bir oyuncu nasıl kitap yazar?’ diyenler şimdi, ‘Bir yazar nasıl sahneye çıkabilir?’ diye soruyorlar. O uğultuya kulak vermek gerçekten zaman kaybı, güç kaybı. Onlara rağmen işimi yapmaya devam ettim hep. k Hayatta en çok hangi vedayı kabullenemedin? Sanıyorum babamla ayrılışımızdı.

En son ne zaman gerçekten âşık oldun?

Üç yıl önce k Kalbin şu sıralar boş mu, kalabalık mı? Hiç kalabalık değil. Tek kişilik dev kadro mevcut.

Bugün biri, “Gel, yeni bir hayat kuralım” dese gider misin?

Bir süre önce zaten böyle bir yeni hayat kurdum ama çok da paylaşmıyorum.

İLGİLİ HABER

İclal Aydın’ın tek kişilik oyunu! Birçok ilde sahneye çıkacak

Haberi Görüntüle

ÇOK ÇALIŞTIM AMA HİÇBİR ZAMAN ÇOK İYİ PARALAR KAZANAMADIM

Parayla ilişkin nasıl? Ne derece önemsiyorsun?

‘Ben bu işi yapmak istemiyorum’ diyebilmek bence zenginliktir. O yüzden para burada önemlidir.

Çok para kazanmak insanı özgürleştirir mi, yalnızlaştırır mı?

Çok para kazananların bileceği bir yanıt. Hep çok çalıştım ama hiçbir zaman çok iyi paralar kazanamadım. Evet şaka gibi ama öyle.

Zenginlik mi seni korkutur, yoksulluk mu?

Zenginlik bana daha korkutucu geliyor. Belki bu yüzden az önce söylediğim cümleyi kurdum, dedim ya hep çok çalıştım ama çok para kazanamadım diye. Kazandığım kadarı yeterli geldi bana demek ki. Çok şükür.

KÖHNE ALIŞKANLIKLARI REDDETMEK GEREK

“Ben miras değil, ulağıyım” diyorsun. Taşımaktan artık yorulduğun bir miras var mı?

Gelenek ve göreneklerin bize bıraktığı güzel şeylerin yanı sıra, yol almamıza, ilerlememize, aydınlanmamıza engel olan köhne alışkanlıklar artık bir kenara bırakılması gereken miraslar belki de. Hatta reddi miras.

Bugün her şeye sıfırdan başlasaydın, yine aynı hayatı mı seçerdin?

Muhtemelen evet ama revizyona gideceğim muhakkak