Güzel bir mektup aldık...

21 Mart 2016, Pazartesi 19:00
AA

Ali Asker Koçak, 7-8 sene önce Türkiye Engelliler Spor Yardım ve Eğitim Vakfı’nın (TESYEV) bursiyeriydi. Başarılı bir şekilde okulunu bitirip veteriner hekim oldu. Daima TESYEV ile birlikteydi.

Hep yanımızdaydı

Fikirler verdi, destek oldu. Kendisine TESYEV’de Mütevelli Üyemiz olmasını teklif ettiğimizde hemen kabul etti. Geçtiğimiz 10 Mart günü TESYEV’in genel kurulu yapıldı. Ben bir işim dolayısıyla katılamadım. Ertesi günü Ali Asker’den aşağıda okuyacağınız mektubu aldım. O mektubu aşağıda paylaşıyorum...

Senin dostluğun yeter Ali

Asker, sen her şeye layık, dürüst, çalışkan ve vicdanlı birisin. Bizlerle beraber olduğun için çok mutluyuz. TESYEV’e maddi destek olamıyorum diye üzülme. Her şey maddiyat değil. Senin dostluğun, kardeşliğin bize yeter.

‘Film gösterimi yapıldı’


“Bugün toplantıda Down Sendromlu bir çocuğun TESYEV tarafından tedavi edilişini anlatan, ailesinin sözlerini aktaran 5 dakikalık film gösterisi yapıldı.

‘Elim kalkmadı’

Çok duygulandım. Temenni kısmında yüreğimin derinliklerinde vakfın mütevelli heyet üyelerine bir şeyler söylemem gerektiğini hissettim. Ama nedense elim kalkmadı, sanki hayatımda daha olgunlaşmamış eksik kalmış bir şeyler vardı.

‘Konuşamadım, pişmanım’


Kalbim bu insanlara teşekkür etmemi istedi. Uygun düşer mi bilemedim. Aslında ne kadar büyük işler yaptıklarının ne kadarının farkındalar bilemiyorum. Kalbimin içinde duygularım bağırıyordu ve ancak ben konuşursam duyacaklardı. Kalkıp ‘Ben TESYEV’in eski ve ilk bursiyerlerindenim. Verdiğiniz burslarla okudum. Hayatım kurtuldu, hayatlar kurtardım’ diyemedim, pişmanım. ‘Aileme çok büyük faydam oldu. Beni okuttunuz, anneme ev aldım, kız kardeşlerimin üniversite masraflarını üstlendim, bu yıl mezun oluyorlar’ diyemedim, pişmanım. ‘Evlendim, kendime ev, araba aldım’ diyemedim. Benim için başarı sayılan bu durumu, o insanlarla paylaşmayı istedim. Nedense konuşamadım. Belki bunları söylemek beni utandırdığı içindir.

‘Küçük yürekler büyük mucize’

Aslında, bu kısa sürede yaptıklarımı anlatmak isteğim, başardıklarımı dile getirmek için değildi. Amaç, mütevelli heyeti üyelerinin yaptıkları yardımlarla, küçük yüreklere dokunup gerçekleştirdikleri bu büyük mucizeyi görmelerini ve hissetmelerini sağlamaktı. Yaptıkları bu çalışmayla toplumda ne kadar büyük yer kapladıklarını göstermekti. Birilerinin bunu dile getirmesi gerekiyordu.

‘Ellerinizden öpüyorum’

Nedense elim kalkmadı, pişmanım. Toplantıda, sizler iyi yürekli insanlarsınız, sizlerin önünde saygıyla eğiliyorum. Sizler dünyanın ne kadar fani, insanlara yardım etmenin ne kadar baki ve yüce bir maneviyat olduğunu hissedenlersiniz. Bundan dolayı ellerinizden öpüyorum diyesim geldi. Diyemedim. Üzgünüm.

‘İlk toplantıda...’

Neden konuşmadığımı biraz düşündüm; sanırım vakfa şu ana kadar bağışta bulunmayışımın utancı ve ezikliği olsa gerek. Benim iş kurup üretime geçmem sanırım 2-3 yılımı alır. Başarılı olursam vakfa çok ciddi bağışlarda bulunacağım. Bu duygularımı bundan sonraki ilk toplantıda dile getirmek istiyorum.

‘İyi ki varsınız’

Konuşmadığım için üzgünüm. Niye bu kadar çok üzüldüğümü bilmiyorum. Sadece konuşmam gerektiğini hissettim. Yavuz Ağabey iyi ki varsın, iyi ki varsınız. Seni seviyorum. Allah’ım yar ve yardımcın olsun. Bugün toplantıda yoktunuz, yokluğunuz çok belli oluyordu.”

Cezaevindeki kader mahkumu kardeşlerimiz gönül koymasın

Sizlerden çok sayıda mektup geliyor. Bunların sıraya konularak köşemizde yayınlanması için 1 yıldan fazla bir zamana ihtiyaç var. Bu bakımdan mektuplarınızın yayınlanması gecikirse bizi anlayışla karşılayın. Bir diğer konu ise, daha önce de defalarca yazdığımız gibi, hanım arkadaş arayan, evlenmek isteyen kardeşlerimizin mektupları. Onları bu köşede yayınlayamıyoruz. Allah hepinizin yardımcısı olsun.

ÇENGELLİ PANO


‘Bursumu kesebilirsiniz’

Konya Necmettin Erbakan Üniversitesi Tarih Bölümü 2’nci sınıf öğrencisiyim. Geçen yıl TESYEV’den burs kazandım. Bu yıl Konya Milli Eğitim Müdürlüğü’ne atandım. Bursumu kesebilirsiniz. Umarım bursum, yardıma muhtaç engelli kardeşime nasip olur. Yardımlarınız için başkanımız Yavuz Abi’ye ve TESYEV çalışanlarına teşekkürler. B. S.

‘Ayakkabı ve giyime ihtiyacım var’

7 yıldır cezaevindeyim. Daha 17 yılım var. 44 numara spor ayakkabı ve eşofmana ihtiyacım var. Cem Vardık 4 no’lu T Tipi Kapalı Cezaevi B 17 Koğuşu Aliağa / İzmir

Kitap yollar mısınız?’

  -1.5 yıldır cezaevindeyim. 5 yıl cezam kaldı. Sizden kitap rica ediyorum. Ayrıca 41 numara spor ayakkabı ve M beden eşofmana ihtiyacım var. Çağrı Samet Orun E Tipi Kapalı Cezaevi D.6 Koğuşu / Manisa

- 60 yaşındayım. Bana mektup yazar, kitap yollarsanız beni bir nebze olsun özgür kılarsınız. Burhan Yıldırım 2 no’lu T Tipi Kapalı Cezaevi A-13 Koğuşu Kandıra / Kocaeli

Sıradaki haber yükleniyor...