Gururlandığım meslektaşlarım

Bazı mesleklerde insanlar zamanla birbirinin yükünü tanımayı öğreniyor. Hekimlik de biraz öyle. Aynı koridorlarda geçen uzun saatler, benzer kaygılar, aynı sorumluluk duygusu… Fark etmeden insanları birbirine yaklaştırıyor.

ANLAŞILMA İHTİYACI

Hastanede günler çoğu zaman yoğun geçiyor. Bazen gerçekten çok yorucu oluyor. Böyle zamanlarda insanın en çok ihtiyacı olan şey anlaşılmak. Aynı işi yapan insanların birbirinin halini daha kolay fark etmesi bu yüzden çok kıymetli. Çoğu zaman uzun uzun anlatmaya da gerek kalmıyor zaten.

HEKİM DAYANIŞMASI

Hekim dayanışması genelde böyle küçük anlarda ortaya çıkıyor. Gün içinde mutfakta içilen kısa bir çayda, koridorda yan yana yürürken edilen birkaç cümlede ya da günün sonunda herkesin yorgunluğunun yüzünden okunduğu o sessiz anlarda… Gün boyu herkes kendi işinin içinde koşturuyor ama o küçük molalar insanın nefes almasını sağlıyor.

ZOR BİR ANIN ARDINDAN

Bazen de zor bir anın ardından oluyor. Zor bir hastanın başından kalkıp odadan çıktığında yaşanan o kısa sessizlik var ya… Herkes yorgun. Söylenecek çok şey var aslında ama çoğu zaman söze dökülmüyor. Bir bakış, küçük bir baş selamı, yorgun ama anlayan bir tebessüm… O an insan yalnız olmadığını hissediyor.

İYİ GELEN SIRADANLIK

Birlikte içilen çayın tadı da biraz bu yüzden farklı oluyor. Günün ağırlığı azıcık hafiflemiş oluyor. Aynı şeyleri yaşayan insanların birkaç dakika aynı masada oturması bile iyi geliyor. Konuşulan şeyler çoğu zaman çok sıradan oluyor ama o sıradanlık bile insana iyi geliyor. Bu dayanışma öyle büyük sözlerle gösterişli bir şeye dönüşmüyor hayır. Çoğu zaman kimse fark etmiyor bile. Ama mesleği sürdürürken insanın içini hafifleten şeylerden biri kesinlikle bu.

AYAĞINIZA TAŞ DEĞMESİN

Yıllar geçince insan şunu fark ediyor; akılda kalan sadece hastalar, nöbetler ya da yoğun günler olmuyor. O günlerin arasında, aynı yorgunluğu paylaşan insanlar da kalıyor. Aynı koridorlarda yürürken birbirine omuz veren insanlar… Mesleğin en sessiz ama en güzel taraflarından biri belki de bu. Elimden geldiğince hafifletmek isterim meslektaşımın yükünü. Omzundaki el olmak isterim. Onu yanımda görmek onun yanında durmak isterim. O yüzden bugün bu köşede gururlandığım meslektaşlarımdan söz etmek istedim. İyi ki varsınız. Ayağınıza taş değmesin.