Giriş
Şiddetin giderek gündelik hayatın içine daha fazla dahil olması, artık yalnızca yetişkinlerin dünyasına ait bir mesele olmadığını açıkça gösteriyor. Okullara kadar uzanan bu tablo, üzerinde ciddiyetle durmamız gereken bir durumu ortaya koyuyor. Çünkü okul dediğimiz yer, aslında bir toplumun yarınını kurduğu yer. Ve ‘Bir çocuk orada bile güvende değilse nerede güvendedir?’ sorusu can yakıyor.
OLAYLARI DOĞURAN ZEMİN
Meseleyi sadece güvenlik önlemleriyle konuşmak yeterli değil, bunu baştan belirtmek isterim. Elbette güvenlik önemli, hatta vazgeçilmez. Ama tek başına yeterli değil. Okullara daha fazla güvenlik görevlisi koymak, bazı durumları engelleyebilir; ama sorunun tamamını ortadan kaldırmaz. Çünkü mesele sadece yaşanan olaylar değil, o olayları doğuran zeminin kendisi. O şiddet potansiyelini yok etmek gerek, zira okulda olmaz sokakta olur, durakta olur; yok olmazsa yalnızca mekan değiştirir.
BİR DAHA NASIL OLMAZ?
Burada çok net bir yerde durmak gerekiyor; şiddet hiçbir koşulda kabul edilebilir değil. Hiçbir gerekçe, bir başkasına zarar vermeyi haklı göstermez. O yüzden bu meseleyi konuşurken, bir şeyi anlamaya çalışmakla onu normalleştirmek arasında net bir çizgi olduğunu unutmamak gerekiyor. Bizim derdimiz, ‘Neden oldu?’yu anlamaktan çok, ‘Bir daha nasıl olmaz?’ı kurabilmek olmalı.
SAĞLAM VE GERÇEKÇİ BAKMAK
Ve ne yazık ki bu konu artık sadece bir tartışma başlığı değil. Büyük acıların ortasındayız. Çünkü ortada kaybedilmiş hayatlar var. Yarım kalmış hayatlar… Eve dönmeyen çocuklar var. Telefonu bir daha hiç çalmayacak anneler, babalar... Bir odada olduğu gibi duracak eşyalar, kederli ve yıllar sürecek bir sessizlik… Bu acının tarifi yok. Ve en ağır tarafı şu; hiçbir cümle, hiçbir önlem, geri gelmeyecek bir hayatın yerini dolduramıyor. Tam da bu yüzden daha sağlam, daha gerçekçi bir yerden bakmak gerekiyor. Güvenlik önlemleri elbette çok önemli. Ama bunun yanında başka şeyleri de konuşmak şart.
ÇOCUK EVDE ÖĞRENİYOR
En başta aileler… Çünkü bir çocuğun dünyayla kurduğu ilk ilişki orada başlıyor. Çocuk, kendini nasıl ifade edeceğini, öfkesini nasıl yöneteceğini, sınırın ne olduğunu önce evde öğreniyor. Sürekli bastırılan, dinlenmeyen ya da tam tersine hiçbir sınırla karşılaşmayan bir çocuk, dış dünyada denge kurmakta zorlanabiliyor. O yüzden ailelerin mükemmel olması gerekmiyor; ama ilgili, temas halinde ve farkında olması çok şey değiştiriyor. Bazen gerçekten sadece dinlemek bile büyük bir fark yaratıyor.
ÖĞRETMENİ GÜÇLENDİRMEK
Bir diğer önemli alan da eğitimciler. Öğretmen dediğimiz kişi sadece ders anlatan biri değil. Çocuğun hayatına dokunan, onu fark eden, bazen bir cümlesiyle yönünü değiştiren biri. Ama onlardan her şeyi çözmelerini beklemek de gerçekçi değil. Eğitimcinin güçlü olması için sistemin de onu desteklemesi gerekiyor. Kalabalık sınıflarda, yoğun baskı altında çalışan bir öğretmenin her çocuğa gerektiği gibi ulaşması kolay değil. O yüzden öğretmeni güçlendirmek, aslında doğrudan çocuğu güçlendirmek demek. Eğitimcilere hak ettikleri saygıyı gösteriyor muyuz, bu da bir soru işareti.
SAĞLIKLI İLETİŞİM
Okul dediğimiz yer tam da bu iki dünyanın kesiştiği nokta. Eğer aileyle öğretmen arasında sağlıklı bir iletişim kurulabiliyorsa, çocuk için çok daha sağlam bir zemin oluşuyor. Ama bu bağ zayıfsa, çocuk çoğu zaman arada kalıyor. Bir yandan da şu dengeyi kurmak gerekiyor; özgürlük var, evet. Ama sınır da var, olmalı. Çocukların hem kendilerini hem de karşısındakini gözetmeyi öğrenmesi gerekiyor. Saygı dediğimiz şey, kendiliğinden oluşmuyor; öğretiliyor, yaşatılıyor.
YARINI GÜVENLİ KILMAK
Mesele sadece bugünü kurtarmak değil. Mesele, yarını gerçekten daha güvenli, daha sağlıklı bir hale getirmek. Ve bu, tek bir adımla değil; birlikte, sabırla ve kararlılıkla mümkün kılabileceğimiz bir şey. Hepimiz elimizden geleni yapmalıyız. Kaybettiğimiz canlarımıza Allah’tan rahmet, acılı ailelerine sabır diliyorum. Milletimizin başı sağ olsun ve dilerim bu son olsun.
