Mehmet CoşkundenizAyrılabilmek de sevdaya dahildir

HABERİ PAYLAŞ

Ayrılabilmek de sevdaya dahildir

Her ilişkinin bittiğinde bir suçlu aramak genel davranışımız bizim. Öyle ya, biri aldatmış olmalı, biri yalan söylemiş, biri terk etmiş, biri büyük bir hata yapmış olmalı... Oysa aşk mahkeme değildir. Her ayrılığın sonunda bir sanık bulunmaz. İki insan hiçbir kötülük yapmadan da birbirinden uzaklaşabilir. Bir sabah uyanınca, dün çok sevdiğiniz insana karşı hiçbir şey hissetmediğinizi fark etmezsiniz elbette. Öyle olmuyor. Yavaş yavaş oluyor. Konuşmalar azalıyor, merak kayboluyor, özlemek seyrekleşiyor, dokunmak alışkanlığa dönüşüyor. İlişki aslında bitiyor ama kimse bunu yüksek sesle söylemiyor. Çünkü karşınızdaki iyi biri. Birlikte güzel günler geçirdiniz ve onu incitmek istemiyorsunuz

CESARET GÖSTERMEK

Haberin Devamı
Haberin Devamı

İşte tam burada büyük bir yanılgıya düşüyoruz. Ayrılmayarak onu (ve kendimizi) koruduğumuzu düşünüyoruz. Oysa sevmediğiniz bir insanın yanında kalmak, ona yapabileceğiniz en büyük haksızlıklardan biri. Birinin cesaret göstermesi ve o ayrılık cümlesini söylemesi gerekir. Ama işte o cümle nasıl olmalı? Ne demeli de durumu bütün açıklığıyla ortaya koymalı?

‘SANA KARŞI HİSLERİM DEĞİŞTİ. VE BEN BUNU SAKLAYARAK DEVAM ETMEK İSTEMİYORUM

Belki en dürüst cümlelerden biri budur. Çünkü karşı tarafı suçlamaz. “Sen değiştin” demez, “Sen beni mutsuz ettin” demez. Bu cümleyi kuran, sorumluluğu kendi duyguları üzerinden üstlenir. İnsanların ayrılırken yaptığı en büyük hatalardan biri, kendi duygusunun değişmesini karşısındakinin kusurlarıyla açıklamaya çalışmaktır. Oysa her değişen duygunun bir suçlusu olmak zorunda değildir

‘SENİ KAYBETMEKTEN DEĞİL, SENİ KANDIRARAK YANINDA KALMAKTAN KORKUYORUM’

Ağır bir cümledir ama gerçektir. Çünkü bitmiş bir ilişkide kalmak bir süre sonra küçük bir kandırmacaya dönüşür. “Seni seviyorum” dersiniz ama eskisi gibi sevmezsiniz. Gelecek planları yaparsınız ama o geleceği gerçekten istemezsiniz. Sarılırsınız ama içinizden gelmez. Karşınızdaki ise hâlâ gerçek bir ilişkinin içinde olduğunu sanır.

‘BİZ KÖTÜ OLMADIK. SADECE ARTIK BİZ OLAMIYORUZ’

Ben bu cümleyi seviyorum. Çünkü geçmişi kirletmiyor. Ayrılıkların garip bir huyu vardır; insanlar giderken yaşadıkları bütün güzellikleri de yok etmeye çalışırlar. Oysa gerek yok. Bir ilişkinin bitmesi, yaşanmış güzel yılların sahte olduğu anlamına gelmez. Çok sevdiniz. Çok güldünüz. Belki birbirinizin hayatında çok önemli izler bıraktınız

Haberin Devamı
Haberin Devamı

‘BEN BAŞKA BİRİNİ DEĞİL, BAŞKA BİR HAYATI İSTİYORUM

Bu da dürüstlüğün başka biçimi. Çünkü insan yalnızca başka birine âşık olduğu için gitmez. Hayattan beklentileri değişebilir. Yollar ayrılabilir. Birinin hayali diğerinin hayatına sığmayabilir

‘SENİ ARTIK ESKİSİ GİBİ SEVMİYORUM’

Söylenmesi zor, duyulması daha zor. Ama bunu söylerken arkasına “Sen de zaten...” diye başlayan bir suçlama eklememek gerekir. İnsan birini artık sevmeyebilir. Bunun için karşısındakini değersizleştirmesine gerek yoktur. Ayrılırken amaç karşımızdakinin hiç üzülmemesini sağlamak değildir. Bu mümkün değil. Sevdiği insanın gidişi elbette canını acıtacaktır. Ama üzmekle yaralamak aynı şey değildir. “Sen yetersizsin” derseniz yaralarsınız. “Zaten seni hiç sevmemiştim” derseniz geçmişi zehirlersiniz. “Belki ileride yeniden deneriz” deyip inanmadığınız bir umut bırakırsanız iyileşmesini geciktirirsiniz.

KAPIYI KAPATMAK

Haberin Devamı
Haberin Devamı

Ayrılık cümlesinin görevi kapıyı çarpmak değil, kapıyı kapatmaktır. Belki bütün bu cümlelerin sonunda söylenecek en doğru söz şudur: “Seninle yaşadıklarımı değersizleştirmeden, sana artık veremediğim bir sevgiyi veriyormuş gibi yapmadan gitmek istiyorum.” Her aşk sonsuza kadar sürmez. Ama her aşk düzgün bitebilir. Ve insan sevdiği birine yalnızca kalırken değil, giderken de iyi davranabilir.

Sıradaki haber yükleniyor...
holder