Roma’yı yakamadık ama ateşi yaktık

Fenerbahçe maça hiç fena başlamadı. 11 ve 12’nci dakikalarda kaçan iki pozisyon gol olsa, Roma’yı ateşe atacaktık. Ama sonra bir şey oldu, takım ürkekleşti, oyunu geride kabul etti, Roma’ya alanı ve topu bıraktı. Roma cezayı 39’uncu dakikada kesti. Devre arasında Fenerbahçe’nin ihtiyacı taktik tahtasından önce aynaya bakmaktı. “Biz buraya 18 yıl sonra sadece Şampiyonlar Ligi müziğini dinlemeye mi geldik?” İkinci yarı sahaya çıkan takım, İlk yarının çekingen Fenerbahçesini soyunma odasında bırakmıştı. Sarı-lacivertliler öne çıkmaya, Roma’yı geriye doğru itmeye başladı. Daha önemlisi, artık topu alan futbolcu yalnız değildi. Daha 48’inci dakikada beraberlik golü gelince futbolcular, öz güvenlerini yeniden kazandı. İlk yarıda Greenwood topu taşıdığında önünde yalnızlık vardı; ama golde asisti yaparken koşup topu ağlarla buluşturan Archie Brown oradaydı. Futbol bazen bundan ibarettir. Birbirini bulmak. Birbirinin boşluğuna koşmak. Ve biraz da korkmamaktır. Fenerbahçe ikinci yarıda korkmamaya başlayınca Roma’nın da korkulacak bir takım olmaktan çıktığını gördü. Şampiyonlar Ligi uzun bir yol ve Fenerbahçe’nin bu yolculukta ihtiyacı olan şey yalnızca puan değil, kim olduğunu hatırlamak. İlk yarı bize bu seviyede ne yapmamamız gerektiğini gösterdi. İkinci yarı ise ne yapabileceğimizi. Roma’yı yakamadık ama ateşi yaktık. Şimdi mesele, o ateşi Şampiyonlar Ligi boyunca söndürmemek.