Sofranın yıldızı bu kez aşktı

Şef Somer Sivrioğlu’nun İstanbul Etiler’deki ‘Efendy’ adlı restoranında sonbaharkış dönemi menüsünün tanıtım davetindeydik geçen akşam. Sofraya gelen her tabak titiz bir çalışmanın ürünüydü. Sonbaharın kök sebzeleri, her tabakta hissettiğimiz tütsülü dokular, birbirine uyumlu aromatik tatlarla tam bir lezzet patlaması yaşadık. Menünün temeli “Hadi yiyip kalkalım” mantığından çok uzak, sohbetin ve paylaşımın ön planda olduğu bir anlayışa dayanıyor. Nitekim o akşam masalarda bir yandan yemekler yenildi, bir yandan uzun uzun sohbetler edildi. Birbirini hiç tanımayan insanlar kaynaştı, tanıyanlar daha da yakınlaştı. Ama bana göre gecenin yıldızı yemeklerden daha çok Somer Şef’in büyük bir coşkuyla herkese yansıttığı ‘aşkı’ydı.

Konuşmasında bu tür bir daveti ilk kez yaptığını söyleyen Somer Şef, “Sevgili Didem olmasaydı, böyle bir davet benim aklıma bile gelmezdi” dedi önce. Sonra da, “Sevgili diyorsam öylesine değil, gerçekten sevgilim” diye ekleyip yanına çağırdı, elini tuttu, bir öpücük kondurdu. Uzun yıllardır PR ve marka yöneticiliği alanında profesyonelce iş yapan medya dünyasının da yakından tanıdığı Didem Belen’den söz ediyordu. Zaten o andan sonra bizim masa olmak üzere bence her masada aşk konuşuldu, kadehler aşk için kalktı. Çok tanınmış bir ismin, yaşadığı aşkı göğsünü gere gere açıklaması, televizyon piyasasında pek de görülmez. Herkes kaçak-göçek buluşup, sorulduğunda da “Sadece arkadaşız” derken Somer Şef’in bu davranışı harika bir şey.

Bir ara bizim masaya gelip oturdular. “Şef, bu kez sizi duygusal anlamda çok yükselmiş görüyorum” dediğimde, önce aşka dair umutsuz döneminden söz etti. Sonra da “Ben hep geçici ilişkilerle yaşayıp gideceğimi düşünüyordum. Şimdi düpedüz aşığım, hem de çok aşığım” diye cevap verdi. Aşk böyle bir şey işte. Hiç ummadığın bir yerde, hiç beklemediğin bir zamanda pat diye çıkıverir karşına. Sonrası... İyilik, güzellik... Ve aşk dokunuşlu yemekler...

NAŞİT’İN KIZI ADİLE

BKM’nin merakla beklenen filmi ‘Adile’, bugün vizyona girdi. Ben, filmi erken izleyen şanslı insanlardan biriyim. Film, 7’den 70’e Türkiye’de herkesin bildiği, tanıdığı Adile Naşit’in hayatını anlatıyor. Komik-i şehir Naşit’in küçük kızı Adile’nin nasıl hepimizin “Adile Teyze”sine dönüştüğüne tanık oluyoruz. Her filminde bizi güldürmesine alıştığımız Adile’nin gerçek hayatında nasıl bir dram yaşadığını izlemek herkesin yüreğini parçaladı. Açık söyleyeyim, bu film bir ‘komedi’ filmi değil. O yüzden mendilleri hazırlayın. Evet, “Hababam Sınıfı”, “Aile Şerefi”, “Gulyabani” gibi kahkahalarla güldüğümüz filmlerden komik sahneler izliyoruz ama perdede asıl gördüğümüz şey bir oyuncunun yaşadığı onca acıya rağmen ayakta kalmaya, Yeşilçam’da tutunmaya çalışması... Adile Naşit’in filmlerine gülmüş herkesin bu filmi de izlemesi gerektiğini düşünüyorum.