‘PKK silah bırakmayacak’ iddiası

Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’dan bir iddia: “PKK silah bırakmayacak, silahların yerini değiştirecek.” Özdağ, PKK’nın silahlarını Suriye’deki unsurlara ve İran’daki PJAK yapılanmasına kaydıracağını; bu unsurların da İran’da çıkacak Amerikan-İsrail destekli bir iç çatışmada mevzilenmeye hazırlandığını iddia ediyor.

Özdağ’ın iddiası, somut kanıtlara değil bölgesel çatışma ihtimallerine dayanan bir varsayım. Oysa mevcut siyasi ve toplumsal koşullar, demokratik entegrasyonu güçlendiriyor. Biraz geriye gidelim: 1993’te Öcalan ateşkes ilan ettiğinde devlet içindeki aşırı milliyetçi çevreler bundan memnun kalmamıştı. Bana göre, bu çevrelerle PKK içindeki barış karşıtı güçlerin tutumları birbirini besledi ve bunlar sürecin sabote edilmesinde etkili oldu. Çatışmalar yeniden başladı.

O dönemde kalıcı bir barış sağlanabilseydi, sonraki yıllarda yaşamını yitiren on binlerce insanımız bugün hayatta olabilirdi. Ekonomimiz daha iyi durumda, ülkemiz insan hakları bakımından daha özgürlükçü bir yerde olabilirdi. Bugüne gelirsek PKK’nın silah bırakma ve kendini feshetme kararı stratejik bir karar; aynı zamanda gelinen koşulların dayattığı bir kaçınılmazlık. Silahların susmasını en çok isteyen, bölge halkı.

Barışın en önemli toplumsal dayanaklarından biri, bu. Uluslararası ortam da silahlı mücadelenin sürdürülmesini desteklemiyor. ABD, uzun süre silahlandırıp desteklediği Suriye Demokratik Güçleri’ni (SDG) Şam yönetimiyle anlaşmaya ve Suriye devletine entegre olmaya çağırdı. Öcalan da SDG ile Şam yönetimi arasındaki 10 Mart Mutabakatı’nın uygulanmasını ve demokratik entegrasyonu savunuyor.

“PKK onu dinlemez” diyenler, SDG’nin Öcalan’ın çağrılarına karşılık vermeyeceğini süylüyor. PKK’nın silah bırakmayacağını öne sürenlerin de bu değerlendirmeyi hangi somut gelişmelere dayandırdığını anlamak güç. TBMM’de çerçeve yasaya verilen 467 kabul oyu, güçlü bir siyasi iradenin açık ifadesi. Bu millet barış ve kardeşlik istiyor. Kürt meselesi bütün Türkiye’nin ortak meselesi; çözüm de ancak eşitlik ve adalet temelinde ilerleyebilir. Türkiye’nin demokratikleşmesi çözüm sürecinden bağımsız değil. Bu 467 oyun içinde Yeni Parti, CHP, DEM Parti, MHP ve AK Partili milletvekillerinin oyları var.

Bugünkü tartışmayı değerlendirirken kaybedilen zamanı hatırlamak önemli: Kaçırılan her barış fırsatı, sonraki kuşaklara daha ağır bir insani ve siyasi maliyet bıraktı. Otuz üç yıl önce, Bekaa Vadisi’ndeki bir kasabada Öcalan’la yaptığımız söyleşiden dönüyorduk. Vadideki bir eve girip gazeteye telefon ettiğimde Özal’ın ölüm haberini aldım.

Özal’ın ölümü büyük bir kayıptı. Onun cesareti farklıydı. PKK’nın kırk yılı aşan silahlı mücadele döneminin sonuna geldik. Geriye dönüş yok artık. Kürtler geri vitesi arabadan çıkarıp attılar. Önlerine, geleceğe bakıyorlar. Amedspor’a tepki gösterenler, takımı ve taraftarlarını taşlayanlar, hakaret edenler, takımın taraftarı olan binlerce Kürt’ü incittiklerinin farkında mı? Kırk yılı aşan deneyim bize yeterince öğretici olmadıysa daha ne öğretici olabilir?

“Tecrübeden ders çıkarmaktan daha acı verici olabilecek tek bir şey vardır, o da tecrübeden ders çıkarmamaktır.” Laurence J. Peter (1919-1990) Kanadalı profesör ve yazar.