Giriş
ABD’nin müttefiklerini terk etmesi ve taahhütlerinden dönmesi, müttefik devletlerin ve yatırımcıların Amerikan varlıklarını güvenli liman olarak görme eğilimini azaltabilir. Bu durum, altın ve diğer alternatif varlıklara yönelimi hızlandırarak doların küresel finansal sistemdeki ağırlığını zayıflatabilir. Avrupa ülkelerinin savunma bütçelerini yıllık bazda milyarlarca avro artırmak zorunda kalması, kamu harcamalarında zorunlu bir revizyonu beraberinde getirecektir. Sosyal programlardan, eğitimden ve yeşil enerji dönüşümünden askeri donanım alımına fon aktarılması, kıta genelinde siyasi istikrarsızlığı, ekonomik ve toplumsal huzursuzluğu tetikleyebilir. Ayrıca artan savunma harcamaları kaynaklı bütçe açıkları, Avrupa ekonomilerini zayıflatabilir.
ABD’nin NATO’dan çekilmesi veya ittifakı zayıflatması, Rusya ve Çin için II. Dünya Savaşı sonrası en büyük stratejik zafer niteliğinde olacaktır. Rusya ve Çin, bu parçalanmayı kendi bölgesel hakimiyetlerini pekiştirmek için bir fırsat olarak değerlendirecektir. Rusya’nın temel amacı, NATO’nun birlik ve beraberliğini sarsarak ittifakı parçalamaktır. ABD’nin çekilmesi durumunda Moskova, 5. Madde’nin artık işlemediğini kanıtlamak için sınırlı ama sembolik askeri operasyonlar düzenleyebilir. Bu müdahalelerle ittifakın tepki kapasitesi test edilebilir. Eğer NATO, bu tür bir saldırıya ortak ve kararlı bir yanıt veremezse, ittifakın caydırıcılığının resmen çökmüş olduğu test edilecektir. Çin, ABD’nin Avrupa müttefikleriyle yaşadığı kopuşu, Washington’un Hint-Pasifik bölgesindeki yalnızlaşması olarak değerlendiriyor. ABD’nin taahhütlerine duyulan güvensizlik, Japonya ve Güney Kore gibi ülkeleri ABD’den uzaklaşmaya itebilir. Türkiye, NATO’nun en büyük ikinci ordusuna sahip ülkesi olarak ABD’nin ittifaktan ayrılması durumunda en kritik aktörlerden biri haline gelecektir.
Ankara, bir yandan stratejik özerkliğini korumaya çalışırken diğer yandan ABD desteğinden mahrum kalmanın yaratacağı riskleri yönetmek zorunda kalacaktır. İncirlik Hava Üssü, ABD’nin Orta Doğu ve Doğu Akdeniz’deki operasyonel gücü için hayati öneme sahiptir. ABD’nin çekilmesi, Türkiye’nin bölgesel denklemlerdeki ağırlığını artırsa da aynı zamanda Türkiye’yi Rusya ve İran gibi komşu güçler karşısında zor durumda bırakabilir. İsrail-İran savaşı sonrası yapılan araştırmalar, Türk kamuoyunda nükleer silahlara yönelik desteğin arttığını gösteriyor. Halkın yüzde 71’i Türkiye’nin kendi nükleer programını başlatmasını destekliyor. ABD’nin nükleer garantisini çekmesi, bu toplumsal talebi bir devlet politikasına dönüştürebilir. Ankara’nın nükleerleşmesi, Orta Doğu’da durdurulması imkansız bir silahlanma yarışını tetikleyebilir. ABD’nin NATO’dan çıkıp çıkamayacağı sorusunun yanıtı, sadece başkanın niyetine değil, aynı zamanda Amerikan halkının tercihlerine de bağlı. Yapılan anketler, Amerikan yönetiminin müttefiklere yönelik saldırgan tutumuna rağmen kamuoyunun genelinin ittifakları desteklemeye devam ettiğini gösteriyor. Anket sonuçlarına göre, Amerikalıların yüzde 81’i ABD’nin müttefiklerini savunmaya devam etmesi gerektiğini düşünüyor. Ayrıca halkın yüzde 73’ü NATO’ya verilen desteğin sürdürülmesini veya artırılmasını istiyor. Bu veriler, Amerikan halkının çoğunluğunun, yönetimin eğilimlerine katılmadığını ve NATO’yu ABD’nin ulusal çıkarları için bir yük olarak görmediğini kanıtlıyor. ABD’de, dış politika konularında Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında derin bir uçurum bulunuyor. Cumhuriyetçi seçmenler, askeri gücün sınır ötesinden ziyade sınır güvenliği ve iç meselelerde kullanılmasını daha fazla desteklerken; Demokratlar ise çok taraflı işbirliğini dış politikanın temeli olarak görüyor.
