“Ayıp olmasın” diye yaşamak

Bizim toplumda “ayıp olmasın” diye yapılan o kadar çok şey var ki…

İstemediğimiz halde misafirliğe gidiyoruz.

Canımız istemediği halde bir şey yiyoruz.

Yorulduğumuz halde “Yok yok, iyiyim” diyoruz.

Bir yere gitmek istemediğimiz halde “Bir bakarız” diyerek kendimize yeni bir dert açıyoruz.

Sonra eve gelip söyleniyoruz.

Aslında insan bazen sırf karşısındaki üzülmesin diye kendi huzurundan vazgeçiyor.

Çocukken öğretiliyor çünkü.

“Böyle denmez.”

“Karşıdakinin kalbi kırılır.”

“Ne düşünürler?”

“Millet ne der?”

Büyüyünce de fark ediyoruz ki “millet” dediğimiz insanların çoğu kendi hayatıyla o kadar meşgul ki bizim ne yaptığımızı sandığımız kadar umursamıyor.

Biz ise yıllarca başkalarının düşüncelerini hesaplayarak yaşıyoruz.

Bir şeyi istemiyoruz ama “ayıp olur” diye yapıyoruz.

Bir şeye hayır demek istiyoruz ama “kırılır” diye susuyoruz.

Sonra bir gün yoruluyoruz.

Ve aslında insanın hayatında öğrenmesi gereken en zor kelimelerden biri çıkıyor karşımıza:

Hayır.

Ne kaba.

Ne bencil.

Ne ayıp.

Sadece hayır.

Belki de büyümek biraz da bunu öğrenmek.

Herkesi memnun edemeyeceğimizi kabul etmek.

Ve bazen karşımızdakinin biraz bozulmasına izin vermek.

Çünkü sürekli başkalarını üzmemeye çalışırken kendimizi üzmek de pek iyi bir alışkanlık değil.