Kayınvalidem Kosova Prizren Brod köyünden. Pek çok yakın dostum Kosovalı. Çok canım ciğerim var Arnavut kökenli. Aklıma ne zaman Adem Yaşari’nin şehadeti gelse gözlerim dolar. Ara ara dostum Varis’in çay bahçesinde çay içip sohbet çeker yüreğim. Ben gibi Balkan’dan gelen niceleri var. Priştine meydanında kim kendini evinde hissetmez?
Sultan Murat türbedarı olan Saniye teyzeyi öz akrabamdan ayırmam. İki takım arasında bizim lehimize çok bariz bir güç farkı var. Kosova da bunu biliyor ki tüm taktiğini 11 kişi savunma ve kontrataklara bağlamış. ‘Penaltılara kadar’ gitme niyetleri de bariz, motivasyonları da gerçekten abartılıydı. Kesin favori olduğumuz maça tutuk başladık, yine de ilk tehlike Kenan’la bizden geldi. 24’te Asllani çevirdi, Uğurcan geçit vermedi. Uğurcan aynı Asllani’nin 28’deki şutunda da geçit vermedi. İkinci yarı golü bulduk ve hakkımız olan Dünya Kupası’na gitme hakkını kazandık. Şimdi, Dünya Kupası’na katılma sevinci yaşarken aklımda asla olmaması gerekenler kaldı.
Maç öncesi milli takım için gündeme gelen prim mevzusu on sene önce de mevzu olmuş ve bu hususla alakalı acayip sevimsiz bir süreç yaşamıştık. Kim ne verirse versin, bu ülke evladı için ‘Ay-yıldızlı formayı giymek’ten daha büyük bir teşvik, prim ve onur düşünülemez! Çimentosu çok olan deprem bölgesine göndersin. Bu maça gelene kadar yurttaşımız(!) olacak bazı gereksiz kör fanatikler, Milli Takım kadrosunu sürekli kendi tuttuğu takım üzerinden değerlendirdi.
Sayın TFF Başkanı ise; önce “Tarihin en karakterli takımı” demiş ve önceki kadroları incitip “Kosova’yı da yenemiyorsak ne işimiz var Dünya Kupası’nda?” diyerek de herkesi şaşırtmıştı. Tüm milletimizin ortak paydası için böyle lakırdılara gerek yok. Dünya Kupası’nda başarılar Bizim Çocuklar.
