En güzel kayıp

Üst üste dört sene şampiyon olmuşsun. Avrupa’nın kralı değil de, adından söz ettiren bir takım olmuşsun. Taraftarın mutlu, sen mutlu. Deplasman dediğin Beyoğlu’nun altı. Seyirci baskısı yok. UEFA Kupası’nı kazanmanın yıl dönümü. Daha ne olsun? Sonucu saymazsak bundan güzel maç mı olur? Tam da genç ve süre alamayan, gol sayısını artırmak isteyen oyuncuların maçı. Tek zorluk Kasımpaşa’nın ligde kalması için puana ihtiyaç duyması ki bundan daha doğal bir zorluk olmaz. Bu koşullarda Galatasaraylı futbolcuların yapması gereken oynadığı oyundan zevk almak. Bunu ilk yarı sadece Sane ve Lang yaptı. Lang’ın şutunu Ali Emre kurtardı, Sane direğe nişanladı. Kasımpaşa ilk şutunda kiralık Benedyczak ile golü buldu. İkinci yarı ne kadar genç varsa sahada görmek isterdik ama öyle olmadı. Sahadakilerin skor gibi bir derdi olmayınca güzel bir oyun izleyemedik maalesef. Oysa tam keyif maçıydı. Bu arada, kafasına aldığı darbe sonrası Nhaga’nın bu kadar oyunda tutulması saçmaydı. Neyin inadıydı, neyin kafasıydı bu anlayamadım. Batuhan üç pozisyonda kendini gösterdi ve yedek kaleci arayışında ‘buradayım’ mesajı verdi. Bu maçta konuşulacak bir oyun yoktu. Lang, ara ara Mertens’ten esintiler sunmasına rağmen hala çok pahalı. Icardi (kalıp kalmayacağı henüz belli değil) veda niteliğinde bir gol bulabilseydi bu hedefsiz maç daha anlamlı bir hal alabilirdi. Singo ve Benedyczak da direğe takılınca üç puanı Paşa aldı. Dün, Baba Gündüz’ün kaybının 46. yılıydı. Galatasaray’ın şanlı mazisinde evvelce gidenlerin ruhu şad olsun. Bu sezon için teşekkürler takım. Önümüzdeki sezon hedef 27. şampiyonluk.