Gidenlerin ardından

Son maç. Hem ligin hem de Nando’nun, Mertens’in ve büyük ihtimal Victor’un son maçı.. Sanki bir maç değil de; gözyaşı dolu, draması bol bir film gibiydi. Önce kaptandan başlayalım. Dile kolay bile değil, tam 14 yıl! Sayısız maç, sayısız anı ve 19 kupa. Galatasaray tarihinin en kral yerine adını yazdırdı. Muito obrigado por tudo, Nando. Que seu caminho seja claro. (Her şey için çok teşekkür ederiz Nando. Yolun açık olsun) Sonra Mertens; geldi ve peş peşe üç şampiyonluk! Jij bent een legende van deze club Dries (Sen bu kulübün bir efsanesisin Dries) Ve Osimhen; gelir gelmez öyle futbol oynadı ki, taraflı tarafsız herkesin takdirini kazandı. Attığı gollerle takımını şampiyon, kendini kral yaptı. Son maçında kazanılan penaltıyı, son maçına çıkan Mertens’e bırakacak kadar da delikanlıydı. Giderayak yine yazdı. We will definitely meet again one day, my bro. (Bir gün yine mutlaka karşılaşacağız kardeş) Çok duygusal bir akşamdı çok. Yazması bile zor. Maç başında şampiyonu alkışlarla karşılayan Başakşehir’i de ben alkışlıyorum. Helal olsun! Rekabet adı altında resmen cılkı çıkmış bir atmosferde çiçek gibi açtılar. VAR’dan gelen penaltı dışında da oyunun mutlak hakimi Galatasaray’dı. Muslera son maçında bile harika kurtarışlar yaptı. Ousseynou Ba bu maç futbol oynamaya çıkmamış. Genelde Osimhen’in üzerinde kafes döğüşü teknikleri denedi. Gıcıklık edip herkesi kılçık etti. Bu Jakobs olacak gibi. Yusuf Demir’in biraz daha paylaşımcı olması lazım. Takım Osimhen’i yine yeterince topla buluşturmadı. Son maçı diye herhalde. Neyse çok önemli değil. Şimdi! Giden gider, hem kalan sağlar bizimdir hem de gelecek olanlar. Şampiyonu içtenlikle kutluyor ve artık Avrupa’da da tebrik etmek istiyoruz.